bezoek aan postkantoor

Laat me even schetsen hoe een bezoek aan het postkantoor in indonesie verloopt. Ik heb een simpele vraag: wat is het tarief om een postpakket naar Belgie te verzenden? Ik kies ‘seamail’ omdat het mij goedkoper lijkt dan een vliegtuigpakket. Ze geven me een lijst met de prijzen, mooi gerangschikt volgens gewicht. Mijn volgende vraag, hoe zit het met de afmetingen? Ze geven mij de volgende formule: (lengte x breedte x hoogte) / 6000. Het is me niet helemaal duidelijk wat ze met deze formule bedoelen, dus ik vraag om wat meer uitleg. En weer geven ze mij dezelfde formule. Nadat ze mij hebben uitgevraagd wat ik van hun land vind, of ik het indonesisch eten lekker is… verwijzen ze me door naar het hoofdpostkantoor waar ze meer informatie hebben. Met volle moed vertrek ik richting het hoofdkantoor. Weer geven ze mij dezelfde formule, maar deze keer met een folder met uitleg in het engels. Maar nee, ik word er niet wijzer van. Ik bespaar jullie de details, maar geloof me, verschillende regels spreken elkaar tegen. Weer stellen ze me allemaal vragen of ik hier graag leef, of het weer me bevalt… Als ik aanstalten maak om te vertrekken, vertellen ze me dat de formule, (lengte x breedte x hoogte)/6000, bedoeld is voor ‘airmail’. Dus hoe zit het dan met de ‘seamail’? Wel, de afmetingen maken niets uit, het mag gewoon niet hoger zijn dan dit. En hij toont met zijn hand hoe hoog het maximaal mag zijn. ‘Wat is de exacte afmeting?’, vroeg ik hem. ‘Dezelfde afmeting als de poster aan de muur’, is zijn antwoord. Hij verwijst me door naar het postkantoor in Jakarta, zij kunnen me meer informatie geven. Mijn geduld is op, en ik vertrek. Hetzelfde maak je mee met de immigratiedienst of simpele schoolregels… Er is nooit een duidelijk antwoord!

Bandung staat bekend voor zijn fashion outletstores. Fabrieken in de buurt dumpen hun overschotten aan spotgoedkope tarieven aan de shops in Bandung. Naast die fancy winkels, heb je ook de traditionele bazar. Daar vind je talrijke stoffen, waarvan je kleren op maat kunt maken bij de naaier. Natuurlijk vind je daar de indonesisch ‘batik’, maar ook veel indische doeken, of kleren ‘made in china’. Indiers zijn voor mij de meest gevreesde verkopers. Het soort die je niet met rust laat, en je doet twijfelen.






Om dan weer over het indonesische eten te beginnen, of eerder het chinese eten in Indonesie. Mijn meest uitdagende maaltijd hier was 'slang'. Een gefrituurde slang. Het heeft dezelfde smaak als kip. Ik vroeg me dan ook af of we niet in het zak werden gezet. Welnee, meerdere mensen proeven dezelfde kippensmaak in slangenvlees. Verder houden de chinezen hier ook van aap, hond, kat of rat. Ik heb besloten om me te beperken tot de slang.



In jakarta ben ik met de afs’ers opnieuw naar glodok geweest, chinatown van jakarta. Deze keer was er wat meer tijd om alle verschillende chinese geneesmiddelen te bestuderen. Een cobra voor een gezonde huid, of een soort salamander tegen diabetes, kruiden waarvan ik hun functie niet weet…
Of je komt er winkeltjes tegen zoals op de foto links. De hindoe-chinezen hebben een zeer aparte manier om hun dode te begraven. Ze geven hen bvb fake-sigaretten mee voor in het hiernamaals, want de overleden geliefde was een fervent roker.





Voor alle vegetariers is het verstandig om je de volgende situatie niet in te beelden. Idul Adha, een feestdag voor de moslims. Schapen, geiten, koeien worden geofferd aan Allah. Dit gebeurt meestal in een moskee. Elke familie die het zich kan veroorloven koopt zich een diertje aan de kant van de weg, en neemt het mee naar hun moskee. Daar worden mannen ingezet om alle dieren in 1 dag te slachten. Ik ben een kijkje gaan nemen. De speeltuin naast de moskee wordt omgetoverd in een slachthuis. De schommels dienen als baren om de dode dieren aan op te hangen. Onthoofde schapen in contrast met de mekkerende geitjes aan paaltjes vastgeketend, die het volgende slachtoffer worden. Wat verder wordt het vlees schoongemaakt en ingepakt, om als pakketjes aan de armen te geven.

Tot mijn grote verbazing mocht ik ook thanksgiving meemaken. Ik volgde een amerikaanse afs’er, naar een familie in Jakarta. Zij wonen in een beschermd complex. T was even ontsnappen in een andere wereld. De tafel stond gedekt: Kalkoen, appelmoes, puree, ham, applepie, pumpkinpie… Mijn maag is het westers eten nog niet verleerd!

Morgen vertrek ik naar Lampung, zuid-sumatra.
groetjes uit bandung!